زمانهوار بیا که بال و پری باز در فلک بزنیم سری چو حور به خلوتگهِ ملک بزنیم بهیادِ آدم و حوّا در این حلاوتِ حال به زخمهای گشاده کمی نمک بزنیم به جامِ صوفیِ دوران غمابِ حق ریزیم چنین به خرقهفروشانِ خُم کَلَک بزنیم بهپاسِ علمِ یقینِ قلندرانِ قدر مَثَل ز شبههٔ شیخ و جهولِ شک بزنیم سکوتِ سرد و

در پاسخ به غزل استاد تکرارناپذیر زمان، محمدرضا شفیعی کدکنی بوی بهار از جانبِ تبریز میآید بوی بهاری که جنونآمیز میآید در سینهام جا مانده زخمِ تیرِ تاتاری جانم به تنگ از زخمهٔ چنگیز میآید از آن بشارتها که دادی وآن اشارتها گل در زمستان هم بهارانگیز میآید گیرم صباحی چند دست اندر دهان آرند

برخیز به نوذر پرنگ (۱۳۱۶-۱۳۸۵) ای مطلع سرسبزِ سرافرازی و مستی خضراغزلِ باغِ خزانخوردهٔ هستی دیباچهٔ زرّینِ ازلکلکِ معانی بیتالغزلِ شوقبرانگیزِ الستی تسبیحِ مَلَک با تو بهآیینِ زلالی تکبیرِ بشر با تو بهآیینهپرستی تا دست در آغوشِ سحابِ کرم آریم فیضی، که برآییم بلند از برِ پستی بر